ΑΡΙΣΤΕΡΑ,ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΠΠΟΥ




Βιβλιοπαρουσίαση από τον Λευτέρη Στουκογιώργο

Το βιβλίο  του Θανάση Κ. Κάππου “Αριστερά-Πολιτική και Ποδόσφαιρο” είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες νέες κυκλοφορίες των  ημερών.  Περιέχει 17 ιστορίες που “συνθέτουν και ανασυνθέτουν την μυστικιστική σχέση μεταξύ αριστεράς- πολιτικής και ποδοσφαίρου”, με ρέουσα  περιγραφή αυθεντικών και συχνά όχι πολύ γνωστών γεγονότων που αναδεικνύουν πλευρές αυτης της πολυσύνθετης σχέσης.


  Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ιστορία της Δυναμό Αιγάλεω,  μιας  ομάδα που, μεσούσης της Κατοχής, εμφανίστηκε στη λαική συνοικία του Αιγάλεω. 

Μια ομάδα που έχοντας  στις τάξεις της τα αδέρφια Παπάζογλου και Σεραφείδη, ανάγκασε τους κρατούντες της εποχής να χάσουν τον ύπνο τους. Πρόκειται για μια περίπτωση που αγγίζει τα όρια του κατασκοπευτικού θρίλερ , λές και οι κομμουνιστές απο το "παραπέτασμα" φύτεψαν μια κομμουνιστική ομάδα στην καρδιά του Αιγάλεω.

Το αντικειμενικά περισσότερο ενδιαφέρον κομμάτι του βιβλίου είναι η συνέντευξη του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στον συγγραφέα. Με θεματολογία που αφορά: Την  «μπάλα» σαν ένα από τα βασικότερα μέσα κοινωνικοποίησης και έντονης πολιτικοποίησης από την γειτονιά, την αλάνα, το γήπεδο, ακόμη και έξω απ΄ αυτό.

. “...Το ποδόσφαιρο είναι το πιο λαϊκό και  λαοφιλές άθλημα σε όλο τον κόσμο. Είναι το άθλημα των φτωχών, γιατί δεν χρειάζονται και πολλά για να παίξει κάποιος μπάλα, να μάθει και να αγαπήσει την ντρίπλα, την πάσα, το γκολ. Μπορείς να παίξεις μπάλα σε μια αλάνα, στο προαύλιο του σχολείου, ή και της εκκλησίας ακόμα, με κάλτσες τυλιγμένες όπως παίζαμε μικροί, ή ακόμη και με ένα κουτάκι από μπίρα, όπως παλιότερα οι μαθητές στα διαλείμματα.Ποιος δεν ξέρει ότι ο Δομάζος έμαθε να μιλάει στην μπάλα σε αλάνες, και ο Κούδας στην Πλατεία Διοικητηρίου; Kαι ότι όλοι οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές της Βραζιλίας, ξεκίνησαν όλοι από τις φαβέλες, με αυτοσχέδιες μπάλες...;”.

Τη σημασία και την αναγκαιότητα  ενός βιβλίου για την Αριστερά, την πολιτική και το ποδόσφαιρο σε μια συγκυρία όπως η σημερινή. “...Μπορεί κανείς να διακρίνει, ή και να εφεύρει όταν είναι ερωτευμένος και με το ποδόσφαιρο και με την Αριστερά, δεκάδες άλλα κοινά τους σημεία.

Δεν μπορούμε όμως να παραβλέπουμε και όλα εκείνα, που τα  τελευταία χρόνια παίζουν καταλυτικό ρόλο στην αλλοίωση βασικών χαρακτηριστικών του ποδοσφαίρου.

Η εμπορευματοποίηση, η εισβολή “ιδιοκτητών”, που εκμεταλλεύονται τις ομάδες για τους δικούς τους σκοπούς, η διαφθορά  που συνυπάρχει με την ασύδοτη επιδίωξη κέρδους και δύναμης, τα σκανδαλώδη πολλές φορές ποσά που διατίθενται, η χαλαρή σχέση του ποδοσφαιριστή με τη φανέλα, πιστοποιούν τη χαμένη αθωότητα του ποδοσφαίρου. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν άλλαξε την μεγάλη αγάπη του κόσμου στο ίδιο το άθλημα”.

Μια ιστορική αναδρομή για την περίπτωση της Ελλάδας: “... Μετά το 1981 το επαγγελματικό ποδόσφαιρο έγινε μέρος της γραφειοκρατικής λογικής για την επίσημη Αριστερά. Στην εποχή του δικομματισμού εξυπηρετήθηκαν τα συμφέροντα των ποδοσφαιρικών παραγόντων σε ένα πολύ μεγάλο εύρος, ενώ συγκαλύφθηκαν παρανομίες, αδικίες των μικρών από τους μεγάλους, και φυσικά διαπλοκή, εν ονόματι είτε της πολιτικής ατολμίας, είτε του κομματικού κέρδους.

Έτσι δημιουργήθηκε ένα πλέγμα εξουσίας, παραεξουσίας, συμφερόντων, που οδήγησε σε φαινόμενα σήψης του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, με επιπτώσεις τόσο στην πολιτική, όσο και στην κοινωνία.

Το στοίχημα είναι να σταματήσουμε να αδιαφορούμε για τον χώρο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στην Ελλάδα του σήμερα, ένα χώρο που ενεργοποιεί και συγκινεί εκατομμύρια φιλάθλους. 

Με αποφασιστικότητα, πράξεις και έργα. Αλλιώς θα έχουμε χάσει μια σημαντική ευκαιρία για την απαραίτητη εξυγίανση, που θα επιτρέψει στους χιλιάδες εραστές του ποδοσφαίρου, να επανέλθουν, με νέους όρους, στην τόσο όμορφη και δυνατή συγκίνηση της Κυριακής”.  

(Οι αναφορές προέρχονται από την συνέντευξη του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στο βιβλίο Αριστερά ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ποδόσφαιρο).