NON MORIREMO… Γ.ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΣ-Λ.ΣΤΟΥΚΟΓΕΩΡΓΟΣ



Με αυτό τον τίτλο (non moriremo democristiani) που έμεινε στην ιστορία ανακοίνωσε το Il Manifesto τα αποτελέσματα των Ιταλικών εκλογών του 1983. Μέσα σε συνθήκες μεγάλης κοινωνικής πόλωσης, μετά τα άγρια χρόνια του τέλους της δεκαετίας του 70, το PCI απέσπασε το 30% των ψήφων και διατήρησε την κεντρική θέση του στην Ιταλική πολιτική σκηνή, παρά τον κατακερματισμό των ψήφων σε διάφορα «κεντρώα» κόμματα που τελικά συνεργάζονταν με τη Χριστιανοδημοκρατία . 


Και ήταν αυτό το «δεν θα πεθάνουμε» μια ειλικρινής έκφραση ανακούφισης, μια βαθιά ανάσα μετά την ολομέτωπη επίθεση της ιταλικής δεξιάς που ήλπιζε τότε να βάλει οριστικά στο περιθώριο την αριστερά, αφού δεν κατόρθωσε να την ενσωματώσει, και να αποδομήσει ελεύθερα κάθε κατάκτηση του κοινωνικού κράτους. 


Άλλες χώρες, διαφορετικές συγκυρίες αλλά και πολλές ομοιότητες. 


Με πιο βασική ομοιότητα την ύπαρξη σήμερα στην Ελλάδα μιας αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ, που και τολμάει και μπορεί να είναι κόμμα εξουσίας. 


Η αριστερά ως μικρή αντιπολίτευση είναι απόλυτα αποδεκτή από το κατεστημένο πολιτικό σύστημα στην Ευρώπη. Σε πολλές περιπτώσεις αποδεικνύεται και χρήσιμη γι αυτό. Γιατί είναι μια υπεύθυνη δύναμη, που θα καταγγείλει τη διαφθορά και τα σκάνδαλα, θα παράγει νέες ιδέες, θα αναδείξει κοινωνικά και επιστημονικά στελέχη. Χρειάζεται λοιπόν για την ισορροπία του συστήματος, ακόμη και για την εκτόνωση της λαϊκής δυσαρέσκειας. Μια μικρή, περιχαρακωμένη αριστερά, ακόμα και αν δεν υπήρχε θα είχαν κάθε λόγο να την εφεύρουν τα ορατά και αόρατα κέντρα εξουσίας. 


Αλλά μια αριστερά δύναμη εξουσίας; Ανήκουστο! Χαλάνε οι ισορροπίες μεταξύ των δεξιών και κεντρώων κομμάτων που νέμονται την διακυβέρνηση. Κινδυνεύουν να βγουν φάκελοι και ονόματα στο φως. Εκνευρίζονται οι βαρώνοι της διαπλοκής και τα θεσμικά αλλά μη εκλεγμένα κέντρα της ΕΕ. 


Αφού λοιπόν κατάλαβαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να ενσωματωθεί στο status quo τους, προσπάθησαν να συντρίψουν την κυβέρνηση του μετά τον Ιανουάριο. Είχαν προσπαθήσει αρχικά να μην γίνουν εκλογές, με την αξέχαστη εκείνη περσινή προσπάθεια εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας με κάθε τρόπο και κάθε ψήφο. Και μετά, άρχισε το κανονικό bullying. Έχουμε ξαναδεί στη μεταπολεμική Ευρωπαϊκή ιστορία να τραμπουκίζεται εκλεγμένη κυβέρνηση; Το ζήσαμε λοιπόν, με ευθείες απειλές μέσα στα Γιούρογκρουπ και στις Συνόδους Κορυφής. Και με το κατεστημένο πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα να σιγοντάρει απροκάλυπτα. Από τα ταξίδια στις Βρυξέλλες για υποστήριξη των θέσεων των δανειστών και όχι της χώρας, μέχρι το ξεδιάντροπο «Γερά Γερούν γερά» της ΔΑΠ στα Πανεπιστήμια. Έτσι νιώθουν τα παιδιά, έτσι εκφράζονται βέβαια.


Δεν είχε υπολογίσει σωστά αυτή την αδιαλλαξία και την προκλητική επιθετικότητα ο ΣΥΡΙΖΑ; Μάλλον ναι. Αν και δεν έχει γίνει από κανέναν καθαρό τι θα έπρεπε να κάνει εάν την είχε προβλέψει. Να πάει στη διαπραγμάτευση και να συνθηκολογήσει χωρίς μάχη; Να είχε κατέβει στις εκλογές του Ιανουαρίου με πρόγραμμα «ότι πει η Μέρκελ»; Γιατί αυτό δεν θα είχε φέρει καλύτερα αποτελέσματα για τη χώρα, αλλά πολύ χειρότερα.


Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα το πάλεψε κυριολεκτικά μέχρι τα όρια σε δυσμενές, πολιτικά, ευρωπαϊκό κλίμα. Με αποτέλεσμα να πετύχει αρκετά αλλά όχι όλα. Συμβαίνει αυτό στις μάχες. Λαϊκή εντολή επιστροφής στη δραχμή δεν είχε, αυτό το ξέρουμε όλοι. Άλλωστε και οι δημοσκοπήσεις μπροστά στις προσεχείς εκλογές αυτό δείχνουν, αθροιστικά ΛΑΕ – ΚΚΕ- ΑΝΤΑΡΣΥΑ συγκεντρώνουν 10-12%. Τόσοι Έλληνες πολίτες επιλέγουν ένα πρόγραμμα επιστροφής στη δραχμή, εκτός των ακροδεξιών που δεν αθροίζονται βέβαια σε κυβερνητικό πρόγραμμα.


Και τώρα χτυπάνε όλοι μαζί τον ΣΥΡΙΖΑ. Ότι κι αν πέτυχε στη διαπραγμάτευση το απαξιώνουν. Αναδιάρθρωση του χρέους, προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων, δικαιότερη κατανομή των επιβαρύνσεων, ακόμη και τα μικρά πρωτογενή πλεονάσματα δεν τα αναγνωρίζουν. 


Η λογική των κυρίαρχων κύκλων είναι μια και διαχρονική. Η αριστερά δεν έχει δικαίωμα στη διακυβέρνηση σε χώρα της Δυτικής Ευρώπης. Έλασσον αντιπολίτευση βεβαίως, κανένα πρόβλημα δεν τους δημιουργούσε τόσα χρόνια το ΚΚΕ. Και αντικειμενικά σε αντίστοιχη κατεύθυνση κινείται και η ΛΑΕ. 


Έτσι ώστε αυτός ο κόσμος να μην αλλάξει ποτέ. Να είναι ευχαριστημένες κάποιες αριστερές γραφειοκρατίες που εκπροσωπούνται στη Βουλή, να λειτουργεί τυπικά η δημοκρατία μας αλλά τα εθνικά και υπερεθνικά κέντρα αποφάσεων να είναι κλειστές λέσχες της ελίτ. 


Θέλουν να «πεθάνουμε» ως εναλλακτική δύναμη εξουσίας εφόσον δεν μπορούν να μας ενσωματώσουν στα δικά τους σχέδια. Και σε αντάλλαγμα, να μακροημερεύσουμε στα μικρά μας σχήματα και στην ιδεολογική βεβαιότητα των διασπάσεων μας. 


Αυτό τον συμβιβασμό θέλουν να κάνουμε, τον συμβιβασμό με την πολιτική μιζέρια και περιθωριοποίηση. Έναν συμβιβασμό από τον οποίο χαμένος θα είναι ο εργαζόμενος λαός. Είτε ψηφίζει τον παλιό δικομματισμό είτε ένα μικρό θραύσμα της αριστεράς ίδια χαμένος θα είναι κοινωνικά. 

Είναι κάθε μέρα και πιο σίγουρο ότι δεν θα τους κάνουμε τη χάρη. Δεν θα χάσουμε, δεν θα παραδώσουμε την κυβέρνηση σ’ αυτούς που θέλουν να ακυρώσουν ότι σημαίνον πετύχαμε αυτό το σύντομο επτάμηνο. Αυτό περιμένουν από μας εκατομμύρια πολίτες, όχι να πετύχουμε τα πάντα με την πρώτη προσπάθεια αλλά βήμα-βήμα μπροστά να κρατήσουμε την ελπίδα ζωντανή.
Γιώργος Βεργόπουλος
Λευτερης Στουκογιώργος
11 Σεπτέμβρη 2015