ΤI ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ Ο ΜΟΣΚΟΒΙΣΙ (και δεν καταλαβαίνουν κάποιοι στην Αθήνα)



του Γιώργου Βεργόπουλου

- Ο Πιερ Μοσκοβισί κατά την παρουσίαση του βιβλίου του στην Αθήνα ανέπτυξε τις  απόψεις του για την προοπτική της ευρωπαϊκής αριστεράς. Ο Μοσκοβισί είναι σοσιαλδημοκράτης μέχρι το κόκαλο και το ενδιαφέρον βρίσκεται ακριβώς εκεί, στο πως βλέπει ένα τμήμα τουλάχιστον της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας τα πράγματα. Δεν πρόκειται ποτέ να τοποθετηθεί όπως ο Γκίζι ή ο Ιγγλέσιας, αυτό είναι δεδομένο.

Με αυτή την πολιτική πραγματικότητα στο μυαλό, ενδιαφέρον δεν ήταν για παράδειγμα το ότι θεωρεί τον Μελανσόν εθνικιστή ριζοσπάστη αλλά το ότι θεωρεί τον Μακρόν υπερβολικά κεντρώο. Και συνολικά ενδιαφέρουσα είναι η άποψη του ότι η κυβερνώσα αριστερά στην αυριανή Ευρώπη πρέπει να είναι «πιο αριστερή απ ότι χθες» και επίσης πιο ευρωπαϊκή.
Στη λογική αυτή μιας κυβερνώσας αριστεράς που είναι πιο αριστερή από τις μέχρι χτες κυβερνήσεις της σοσιαλδημοκρατίας και ταυτόχρονα προσηλωμένη στον ευρωπαϊσμό, αναφέρθηκε με τον πιο θετικό τρόπο στην πολιτική που ασκεί η ελληνική κυβέρνηση και στην επιτυχή ολοκλήρωση του ελληνικού προγράμματος.
Η πολύ θετική στάση  του Μοσκοβισί (και τόσων άλλων σοσιαλδημοκρατών πολιτικών) απέναντι στην επιτυχία του ελληνικού προγράμματος δεν σημαίνει ότι βλέπουμε τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο. Δεν υιοθετεί πολιτικά ο Συριζα το πρόγραμμα. Δεν πρόκειται για ταύτιση απόψεων αλλά για συμμαχία. Συμμαχία όμως πολύτιμη, σήμερα αλλά και αύριο που ανοίγει η συζήτηση για την μελλοντική αρχιτεκτονική της Ευρώπης. Ο Μοσκοβισί θα είναι σοσιαλδημοκράτης και ο Συριζα σύγχρονη ριζοσπαστική αριστερά. Αλλά μια προοδευτική πολιτική πλειοψηφία στην ΕΕ σίγουρα χρειάζεται και τις δυο πλευρές, όπως και τους Πράσινους και άλλες προοδευτικές ή ριζοσπαστικές εκφράσεις που αναδεικνύονται τόσο στην πολιτική κοινωνία όσο και στην κοινωνία των πολιτών.
Αρθρογραφία από τον χώρο της ελληνικής «κεντροαριστεράς» έσπευσε να εκφράσει τη φρίκη της για αυτά που είπε ο Μοσκοβισί. Και την ελπίδα της ότι οι έλληνες προοδευτικοί πολίτες θα κρίνουν την κυβέρνηση και τον Αλέξη Τσίπρα προσωπικά πολύ πιο αυστηρά.
Το ερώτημα που λογικά γεννά αυτή η ελπίδα είναι ποια πολιτική προοπτική εξυπηρετεί. Δηλαδή, όπως κατανοώ ότι ο Μοσκοβισί δεν ταυτίζεται με τον Συριζα, το ίδιο κατανοώ και για τους έλληνες ομοϊδεάτες του. Αλλά ο Μοσκοβισί και άλλοι σοσιαλδημοκράτες πολιτικοί  λένε «να δούμε που μπορούμε να συμφωνήσουμε με τον Συριζα και άλλα κόμματα της αριστεράς ενάντια στο νεοφιλελεύθερο αδιέξοδο». Οι έλληνες «κεντροαριστεροί» λένε «να συμφωνήσουμε με τους εκφραστές του νεοφιλελεύθερου αδιεξόδου ενάντια στον Συριζα».
Η διαφορά είναι στρατηγική και δεν κρύβεται πίσω από επιχειρήματα επιπέδου αμφιθεάτρου όπως «συμμαχείτε με τους ΑΝΕΛ που είναι λαϊκιστές» ή «δεν μας αρέσει το ύφος του Πολάκη». Σε εποχές κορυφαίων αποφάσεων, όπως η επιλογή σε ποια ΕΕ θα ζήσουμε το μέλλον μας που θα γίνει τα επόμενα χρόνια στην Ευρώπη, οι στρατηγικές επιλογές δημιουργούν ή ακυρώνουν ιστορικά ολόκληρους πολιτικούς χώρους. Όταν (και όχι απλά αν) συμβεί αυτό, δεν θα φταίει σε κάποιους ο Συριζα.