ΔΥΝΑΤΟΣ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - Γ.ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΣ


Μια νέα εκδοχή της θεωρίας του συντηρητικού μονόδρομου έχει εμφανιστεί σ’ αυτή την προεκλογική περίοδο. Σύμφωνα με αυτήν, η συμφωνία που υπέγραψε η χώρα με τους δανειστές, είναι υποχρεωτικά το πρόγραμμα κάθε ελληνικής κυβέρνησης. Άρα δεν έχει σημασία πια ούτε η συνέχεια της διαπραγμάτευσης, ούτε οι πολιτικές που θα ασκηθούν στη χώρα. 


Τίποτε δεν είναι πιο αναληθές από αυτό. Και είναι βέβαια προφανές πόσο εξυπηρετούν τη ΝΔ τέτοιες αντιλήψεις. Ανοίγουν το δρόμο για τα σενάρια παγίδευσης του ΣΥΡΙΖΑ σε συγκυβερνήσεις με τη ΝΔ και άλλες αντιδραστικές εξελίξεις. Το γεγονός όμως ότι οι αντιλήψεις αυτές υιοθετούνται και από την ΛΑΕ ή το ΚΚΕ μας υποχρεώνει σε μια ξεκάθαρη απάντηση επί της ουσίας.


Η κυβέρνηση που θα προκύψει μετά τις εκλογές έχει πολλαπλούς στόχους.


• Να διαπραγματευτεί ή/και να υλοποιήσει αυτά που πέτυχε η χώρα μέσα από τη συμφωνία. Την αναδιάρθρωση του χρέους, την προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων, την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, την επιστροφή στην ανάπτυξη με την προσέλκυση επενδύσεων (ΕΣΠΑ, πακέτο Γιουνκερ κ.ά.)


• Να βρει και να εφαρμόσει πολιτικές που θα ελαφρύνουν κι άλλο την επιβάρυνση των εργαζόμενων και συνταξιούχων από τη συμφωνία (τα περίφημα ισοδύναμα).


• Να εφαρμόσει την πολιτική της σε όλους τους υπόλοιπους τομείς του κυβερνητικού έργου, από την παιδεία και την αντιμετώπιση της κρίσης με τους πρόσφυγες, μέχρι την καταπολέμηση της διαφθοράς και της διαπλοκής.


Οι απαντήσεις σε όλα αυτά αποτελούν το πρόγραμμα κάθε κόμματος που κατεβαίνει στις εκλογές. Και τα προγράμματα αυτά έχουν την ιδεολογική και πολιτική τους σφραγίδα. Άλλη πολιτική προτείνει για το μεταναστευτικό ο Άδωνις Γεωργιάδης, άλλη η Χριστοδουλοπούλου και ο Κοτζιάς. Άλλη πολιτική για το δημόσιο τομέα προτείνει ο Μητσοτάκης, άλλη ο Βερναρδάκης. Αλλιώς θα διαπραγματευτεί το χρέος ο Τσίπρας, αλλιώς ο Μεϊμαράκης. Όπως λέει και ένα σλόγκαν στο διαδίκτυο, «τι δεν καταλαβαίνεις;»


Μα, λέει η ΛΑΕ, η συμφωνία περιλαμβάνει δεσμεύσεις της χώρας. Σωστό, και ο ΣΥΡΙΖΑ τονίζει διαρκώς ότι αυτές οι δεσμεύσεις είναι αρνητικές και αποτέλεσαν μια αναγκαστική υποχώρηση. Γι αυτό και το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η συμφωνία με τους δανειστές αλλά οι πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ. Αν συμφωνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ με τη συμφωνία, αν έλεγε ότι είναι «για το καλό μας» όπως έλεγαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, τότε οι πολιτικές του θα ταυτίζονταν με τη συμφωνία και θα περιορίζονταν σε αυτήν. 


Καμιά συμφωνία δεν απαγορεύει να χτυπηθεί η φοροδιαφυγή, το λαθρεμπόριο καυσίμων, οι μίζες στα δημόσια έργα, τα υπερκέρδη από ενδοεταιρικές συναλλαγές και μονοπωλιακές πρακτικές. Ακόμη και με τα μνημόνια του δικομματισμού μπορούσε να έχει γίνει αυτό. Δεν έγινε επειδή δεν το ήθελαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, όχι επειδή τους το απαγόρευσαν.
Κανένας δεν μπορεί να απαγορεύσει στον Αλέξη Τσίπρα να απαιτήσει και να πετύχει την αναδιάρθρωση του χρέους. Άλλωστε ακόμη και η Γερμανία το θεωρεί πια αναπόφευκτο. Αν βέβαια μια άλλη ελληνική κυβέρνηση δεν το διεκδικήσει, θα έχουμε μια πολύ μικρότερη και αναποτελεσματική αναδιάρθρωση. Αλλά σε αυτό δεν θα φταίνε οι ξένοι δανειστές αλλά η κυβέρνηση μας. 


Και ανάλογα με την ανάπτυξη που θα πετύχουμε και την δίκαιη επιβάρυνση των πιο εύπορων τάξεων, κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει να πετύχουμε τους δημοσιονομικούς στόχους χωρίς να θυσιάσουμε το ΕΚΑΣ. Το θέμα είναι πρώτον να έχουμε ανάπτυξη και δεύτερο να αποδώσει φόρους από εκεί που πρέπει. 


Όπως όμως έδειξε και η εμπειρία της προηγούμενης διαπραγμάτευσης, όλα εξαρτώνται από το συσχετισμό δυνάμεων. Μια ισχυρή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα διαπραγματευτεί στο εξωτερικό και θα εφαρμόσει την πολιτική της στο εσωτερικό αλλιώς απ’ ότι ένας αποδυναμωμένος κοινοβουλευτικά ΣΥΡΙΖΑ. 


Ενώ ο πραγματικός κίνδυνος εγκλωβισμού της χώρας σε νεοφιλελεύθερο «μονόδρομο» βρίσκεται στην απειλή κυβέρνησης με κορμό την ΝΔ. 


Επενδύοντας το ΚΚΕ και η ΛΑΕ στην απογοήτευση και μιλώντας διαρκώς για ήττα, ενισχύουν αυτό ακριβώς που πολεμούν, την παλινόρθωση των συντηρητικών πολιτικών. Κάνουν το σοβαρό αυτό λάθος γιατί συγχέουν την διαφωνία τακτικής στο εσωτερικό της αριστεράς με την στρατηγική αντίθεση ανάμεσα στην αριστερά και τη δεξιά, τη δεξιά ως καθαρή κοινωνική έκφραση των δυνάμεων του κεφαλαίου.

Η βαθιά αυτή διχοτομία αριστεράς – δεξιάς, που τέμνει εδώ και πολλούς αιώνες την πολιτική ζωή ολόκληρης της Ευρώπης, είναι και θα παραμείνει ο οδηγός όλων μας. Γι’ αυτό πολύ σύντομα θα βρεθούμε μαζί στους αγώνες. Περιττεύουν λοιπόν οι αλληλοκατηγορίες, πόσο μάλλον οι πολεμικές κραυγές. 


Για τα μέλη και τους φίλους του ΣΥΡΙΖΑ, αυτές τις λίγες μέρες που απομένουν μέχρι την Κυριακή, ο αντίπαλος είναι μόνον οι εκφραστές του νεοφιλελευθερισμού και της συντήρησης. Και ο στόχος είναι η έκφραση της λαϊκής βούλησης στην κάλπη να μετατραπεί σε μεγαλύτερη δύναμη υλοποίησης αριστερού σχεδίου διακυβέρνησης.

Γιώργος Βεργόπουλος
17 Σεπτέμβρη 2015
(Από την ΑΥΓΗ)